Gdy brakuje czasu…

Bardzo lubię, kiedy wiele się dzieje i właściwie nie czuję upływu czasu. Działam i nie zastanawiam się nad godziną. Jednak nie jest tak, gdy mam gotować i jeść. Tutaj wolę stanowczo spokój i robię małe wyhamowanie. Nie lubię tak zwanych szybkich dań ani nie przepadam za półproduktami, które pozwalają  gotować szybciej. Stąd też staram się od podstaw przyrządzać dania ze świeżych produktów. Właściwie sezon warzywny już się rozbujał. Zbieram w ogrodzie młodą marchew, natkę pietruszki, cebulę, sałatę, bazylię i zielony groszek.

W mgnieniu oka podrasta por i seler, a pomidory zaczynają kwitnąć. To, że lubię kuchnię włoską nie jest tajemnicą, jednak wielkie było moje zdziwienie, kiedy w książce Buonissimo! Gina D’Acampo natrafiłam na przepis na zupę groszkowo-pietruszkową.

Nie kojarzył mi się zielony groszek bezpośrednio z Włochami. Jako że ostatnio czasu mam bardzo mało, zdecydowałam się skorzystać z przepisu. Jednak pokusiłam się o ugotowanie świeżego bulionu z warzyw, zamiast skorzystać z tego z kostki, jak było napisane  w recepturze. Dodatkowo zrobiłam na maśle grzanki z bułki. I rzeczywiście zupa jest sycąca i bardzo delikatna, a maślane grzanki uzupełniają smak.

Zupa groszkowo – pietruszkowa

1 łyżka masła

4 drobno posiekane szalotki

800g świeżego zielonego groszku – można wymienić na mrożony poza sezonem

1 kostka bulionu warzywnego (można ugotować świeży bulion warzywny na litrze wody, 3 marchewkach, 1 pietruszce – korzeń i natka, kawałka pora i selera, połowie cebuli, przyprawić solą, kilkoma ziarnami pieprzu i ziela angielskiego, jednym liściem laurowym)

800 ml wody (wtedy, gdy damy bulion z kostki)

2 łyżki świeżej posiekanej natki pietruszki

100 ml kremówki

sól i biały pieprz

W garnku topimy masło. Wrzucamy szalotkę i podsmażamy 5 minut, mieszając. Dodajemy groszek, wlewamy wodę i dokładamy kostkę bulionową (lub zalewamy wcześniej ugotowanym bulionem warzywnym – wtedy kostkę pomijamy). Całość doprowadzamy do wrzenia, dorzucamy natkę pietruszki i gotujemy 15 minut. Następnie odcedzamy groszek, a wywar zachowujemy na później. Do groszku dolewamy odrobinę wywaru i dokładnie miksujemy na gładką masę. Powstały krem dokładamy do wywaru, mieszamy i dolewamy śmietanę. Doprawiamy zupę solą i białym pieprzem. Podgrzewamy, ale nie może zupa zawrzeć.

Grzanki

1 bułka

1 łyżka masła

Na patelni rozpuszczamy masło, dokładamy pokrojoną w kostkę bułkę i mieszamy, czekamy aż pieczywo wchłonie tłuszcz. Dalej jeszcze kilka minut podsuszamy grzanki, mieszając je, aby nie przypaliły się. Wsypujemy je na wierzch wlanej do miseczek zupy.

Znaleźć sposób na bambusowy parownik…

Jakiś czas temu brałam udział w konkursie na dania orientalne. Zdecydowałam, że wyślę przepis na zupę kurczakową z mleczkiem kokosowym (przepis jest na blogu). Dania spodobało się, stąd też zajęłam 3.miejsce i stałam się szczęśliwą posiadaczką bambusowego parownika. Przedmiotu szczególnie przydatnego do przyrządzania dań kuchni orientalnej. Co jednak, jeśli takie posiłki przygotowuję rzadko? Upłynął czas namysłu i w końcu zdecydowałam, że przygotuję w nim piersi kurczaka. Wcale nie orientalne. A więc, jak napisał mi mój znajomy kucharz, ,,para buch, koła w ruch”J. Pierwszą połączyłam w stylu włoskim. Dodałam więc rukolę, czosnek i nieco serka homogenizowanego, by uniknąć przesuszenia mięsa. Całość natomiast doaromatyzowałam pieprzem włoskim, w skład którego wchodzą: ziarna czarnego pieprzu, suszone pomidory, czosnek i nieco bazylii.

Druga wersja połączyła Polskę i Irlandię, ponieważ zmiksowałam irlandzki ser z szałwią.

Aromat natomiast wybrałam śródziemnomorski, dlatego dosypałam czarny pieprz z dodatkiem skórek cytrynowych i pomarańczowych.

Obie wersje są lekkie, aromatyczne i świeże w smaku. Myślę, że to dobra propozycja na lato. Zwłaszcza kiedy połączymy mięso z lekką mieszanką sałat – słodkiej masłowej i gorzkawej endywii -  z aromatycznym pomidorowym winegretem.

Farsze do kurczaków na parze

1.       Składniki na 1 pierś kurczaka

2 łyżeczki naturalnego sera homogenizowanego

pęczek rukoli

2 ząbki czosnku

pieprz włoski

sól morska

3 dodatkowe listki rukoli do podłożenia między pierś a ,,polędwiczkę”

2.       Składniki na 1 pierś kurczaka

2 grube plastry irlandzkiego sera cheddar

liście szałwii

pieprz cytrynowy

sól morska

3 dodatkowe listki szałwii do podłożenia między pierś a ,,polędwiczkę”

Wykonanie:

Składniki farszów miksujemy robotem na gładką masę. I faszerujemy nimi kieszonki zrobione wcześniej w piersiach kurczaka. Dodatkowe liście rukoli i szałwii odpowiednio (zgodnie z dodanym farszem) wkładamy do każdej między pierś a ,,polędwiczkę”. Tak przygotowane mięso zostawiamy na noc w lodówce. Następnego dnia gotujemy na parze 30 minut. Kroimy na grube plastry i podajemy.

Sałata z pomidorowym winegretem

1 główka sałaty masłowej

1 główka endywii

1 mała puszka kiełków fasoli mung

garść czarnych oliwek

łyżka kaparów

2 łyżki posiekanych suszonych pomidorów w oliwie

Sałaty myjemy, osuszamy i rwiemy na kawałki. Dodajemy odsączone kiełki, posiekane na plasterki czarne oliwki, kapary i suszone pomidorki. Delikatnie mieszamy składniki.

Robimy teraz winegret.

Sos:

100ml oliwy od pomidorków

2 łyżki octu winnego

1 łyżeczka musztardy z białym winem

1,5 łyżeczki miodu

kolorowy pieprz

Do shakera wlewamy oliwę, ocet, dodajemy musztardę, miód i kolorowy pieprz. Energicznie wstrząsamy, aby powstała emulsja. Polewamy nią wcześniej przygotowaną sałatę i delikatnie przemieszujemy, aby sos okleił warzywa. Podajemy z uparowanym kurczakiem z farszami.

Co najbardziej lubisz?

Upodobania smakowe są rozmaite. Tyle ile osób, tyle możliwości. Nieco inaczej sprawa ma się z dziećmi. Liczne wyjazdy pozwoliły mi obserwować dzieci w nieformalnych sytuacjach poza szkołą, w czasie wolnym, w grupie. Jedno jest pewne, ich kubki smakowe wybierają podobnie. Tak więc na przekąskę chipsy popite colą lub pepsi, do tego fura słodyczy, niekoniecznie obiad czy kolacja w tradycyjnej wersji, za to po upływie średnio 30 minut przychodzi chęć na gorące kubki, zalewajki i inne sztuczne makaronopodobne potrawy. Jednak to, co lubią najbardziej to pizza. I tu łączą się w mniejszy grupy, zamawiając wersję z ulubionymi dodatkami. Nie ma wtedy kłótni kto z kim będzie współpracował, inaczej rzecz ma się w szkole podczas zajęć, kiedy to dzielenie na grupy zajmuje dużo, zbyt dużo, czasu. I tak przy okrągłych stoliczkach zajadają się smakowitą świeżo upieczoną w piecu opalanym drewnem pizzą. Przyznam, że jest to imponujący widok, totalna harmonia. Idąc tym tropem, nabrałam smaku na pizzę w wersji domowej. Zdecydowałam jednak, że w tym szalonym pomyśle musi być coś zdrowego. Stąd też jako dodatek wybrałam jarmuż.

Warzywo skądinąd niepopularne, wręcz przez wielu nieznane. Z dzieciństwa pamiętam, że stanowiło ono żer dla kur, a nie dla ludzi. Co ważniejsze jarmuż zawiera w sobie ogromną ilość witaminy K, która sprzyja krzepliwości krwi, chroni także przed rozwojem nowotworów. Jeśli więc nie jest specjalnie znany, to trudno stwierdzić do czego się jeszcze nadaje. Spróbowałam podać go również w takiej wersji jak przyrządza się tradycyjnie szpinak, dodałam go do zupy warzywnej, genialne jest także połączenie jarmużu z cebulką i jabłkiem,  a dalej duszenie z tymi dodatkami.

Pizza

Ciasto wg Kuchni polskiej z moimi modyfikacjami

30dag mąki

2/3 szkl. letniej wody

1,5 dag drożdży

0,5 łyżeczki soli morskiej

4 łyżki oliwy z oliwek

Nałożenie

30 dag pieczarek

1 żółta papryka

1 cebula

3 ząbki czosnku

garść czarnych oliwek

pęk jarmużu

30 dag żółtego sera

oliwa  z oliwek

sól, pieprz

Sos pomidorowy

1 puszka pomidorów w zalewie

1 ząbek czosnku

kilka łyżek oliwy z oliwek

1 łyżeczka oregano

1 łyżeczka suszonej bazylii

sól morska

kolorowy pieprz

Zaczynamy od sosu – na patelni rozgrzewamy oliwę z oliwek i przesmażamy na niej czosnek, po chwili dolewamy pomidory i dusimy aż się rozpadną, a sos zgęstnieje. Doprawiamy solą, pieprzem, oregano i bazylią. Odstawiamy do ostudzenia.

Następnie wykonujemy nałożenie.

Na oliwie przesmażamy pokrojoną w piórka cebulę, pieczarki pokrojone w plasterki i żółtą paprykę posiekaną w gruba kostkę. Następnie doprawiamy solą i pieprzem. Mieszamy i odstawiamy do ostudzenia.

Teraz ciasto.

Mąkę przesiewamy do miski, dolewamy wodę z rozpuszczonymi w niej drożdżami. Dodajemy sól i oliwę. Ciasto wyrabiamy robotem około 5 minut. Odstawiamy do wyrośnięcia.

I teraz po wyrośnięciu mamy dwie opcje w zależności od tego, kto jakie ciasto lubi:

1 jeśli chcemy wysoki i mięciutki spód, ciasto należy dłońmi rozciągnąć na blasze;

2 jeśli chcemy niski lekko chrupiący, wałkujemy na cienki placek i przekładamy na blachę.

Po wykonaniu jednej z powyższych czynności nakłuwamy widelcem ciasto i smarujemy cienką warstewką oliwy z oliwek. Teraz nakładamy wcześniej przygotowane nałożenie, a na nie ostudzony sos pomidorowy i posypujemy plasterkami czarnych oliwek i cieniutkim plasterkami czosnku.

Całość posypujemy liśćmi jarmużu i na to dajemy utarty żółty ser (staramy się w miarę dokładnie okryć liście, bo podczas pieczenia wysychają, jeśli wystają ponad ser).

Pieczemy 35 minut.

Można dodatkowo zrobić do pizzy sos czosnkowy. Tak właśnie zrobiłam :)

Piwne smaki…

Niedziela, mimo że deszczowa i chłodna, zapowiadała się ciekawie. Jakiś czas temu poszukałam informację o II Festiwalu Piwa w Szreniawie – imprezie odbywającej się w parku muzealnym dotyczącej piwowarstwa. Jako że kulinaria interesują mnie mocno, tematyka około kulinarna też jest mi bliska, a piwo jak najbardziej wchodzi w jej obszar. Lubię te, które są wyraźnie gorzkie, ale zdarza mi się wybierać ten trunek jako dodatek do przyrządzania dań, np. golonek w piwie czarnym. W planach natomiast są żeberka w piwie wiśniowym. I rzeczywiście można było poznać: tradycje spożywania piwa w Polsce dawniej i dziś, sposoby jego warzenia – także domowe oraz zapoznać się z ofertą lokalnych, małych browarów i spróbować piw z innych krajów.

Ciekawe było również stanowisko, w obrębie którego prezentowano lecznicze właściwości piwa i podawano konkretne receptury, np. na szampony, maseczki, kremy czy okłady do włosów.

 A że piciu piwa towarzyszy zwiększony apetyt, można było najeść się do syta pierogami, szaszłykami i co najważniejsze daniami zawierającymi piwo.

Receptury nie były tajemnicą stąd też pozwoliłam sobie kilka skopiować na użytek bloga i domowej kuchni.

I to, co lubię, oczywiście też było. Co? Wędzarnia, w której przygotowywano staropolskie wędliny oraz pieczenie chleba.

Do tych wszystkich atrakcji dołączyły jeszcze punkty z rękodziełem, gdzie można było nacieszyć oko, a także zakupić co ładniejsze przedmioty.

A w samym muzeum cudne naczynia.

 I choć pogoda nie sprzyjała spędzaniu czasu na świeżym powietrzu, to wszystkie te atrakcje spowodowały, że nie żałowałam popsutej przez deszcz i kaptur fryzury oraz lekkiego wychłodzenia. Czekam na III – przyszłoroczny Festiwal Piwa  w Szreniawie.

Wspólne pasje i wspólne tematy…

Już kiedyś rozpatrywałam kwestię przyjaźni i rozmów. Teraz jednak chcę rozwinąć myśl. To, że w gronie najbliższych moich przyjaciół nie ma kobiet już nikogo nie dziwi, przyzwyczaili się wszyscy, a i mi jest z tym dobrze. Są jednak wśród znajomych ci, z którymi rozmawia nam się lepiej i tacy, z  którymi nieco gorzej. Tak więc podstawą najlepszej rozmowy są wspólne pasje i co za tym idzie wspólne tematy. Tak jest z Tobą Drogi Przyjacielu. Gotowanie i dobra kuchnia jest jednym z ciekawszych tematów, które poruszamy i wcale nie dlatego, że nie mamy innych. Ten jednak najlepiej nam pasuje. I tak uwielbiam te momenty, kiedy rozpatrujemy kwestie wędzenia na drzewie wiśniowym lub czereśniowym, palonego jałowca i wyobrażanie sobie tego zapachu. Sadzonki pomidorów – jak najbardziej temat godny uwagi, kiedy posadzić, jakie odmiany i do czego wybrać poszczególne gatunki. Gdzie kupić najlepsze ryby? Tylko Ty mogłeś wpaść na pomysł znalezienia, jak mawiasz, znajomego rybaka. Problem przyrządzania mięs – to niezwykle ważna kwestia właśnie teraz, kiedy zaczął się sezon grillowy. Chleb? Oczywiście domowy, świeżo pieczony, żytni z pomidorem z własnego ogrodu i ten Twój pomysł, że najlepiej znaleźć jeszcze dobrej jakości owczy ser do tego. To dla mnie woda na młyn i zaraz za tym proponuję owcze sery od Rusłana, najlepsze, jakie jadłam. I tak bez końca. Czy się nie nudzi? Nigdy w życiu, bo przecież dobra przyjaźń to wspólne pasje i wspólne tematy. A do tych wspaniałych wędzonych specjałów, ogrodowych rarytasów, pieczonych mięsiw proponuję czosnkowe bułki z tymiankiem.

Przepis nie jest mój, bo piekarzem jestem raczej odtwórczym, ale po raz kolejny chwyciłam za kwietniowy numer Kuchni i właśnie tam poszukałam kolejną rewelacyjną recepturę.

Bułki czosnkowe

45dag maki pszennej

2 łyżeczki soli

2dag świeżych drożdży

0,5 łyżeczki cukru

3 ząbki czosnku

350ml mleka

2 gałązki tymianku – można zastąpić 1 kopiastą łyżeczką suszonego

2 łyżki oliwy z oliwek

1 jajko

1 żółtko

3 łyżki mleka

gruboziarnista sól morska

Mąkę przesiewamy do miski, dodajemy sól. Mleko zagotowujemy z posiekanym drobno czosnkiem i tymiankiem. Studzimy do temperatury pokojowej. Do miseczki wkruszamy drożdże, posypujemy je cukrem, dodajemy łyżkę maki i dolewamy kilka łyżek ciepłego mleka, mieszamy i odstawiamy do wyrośnięcia. Następnie do mąki z solą dodajemy rozczyn, 1 jajko, oliwę z oliwek i resztę mleka. Dokładnie wyrabiamy ciasto. Aż zacznie odchodzić od ścian miski (można robotem). Przykrywamy miskę i odstawiamy do wyrośnięcia na około godzinę. Po tym czasie dzielimy ciasto na porcje (10-12 w zależności jak duże bułki chcemy mieć) i formujemy bułki. Każdą smarujemy rozmąconym z mlekiem żółtkiem i posypujemy kilkoma ziarnami soli. Znowu odstawiamy do wyrośnięcia – około 30 minut. Pieczemy w piekarniku nagrzanym do 220 stopni, na dno piekarnika wstawiamy naczynie z wodą, by podczas pieczenia tworzyła się para. Czas pieczenia – 20-25 minut.

Radość z gadżetów…

Chyba jak większość kobiet uwielbiam  zakupy. Choć nie oznacza to, że kupuję niesamowite ilości ciuchów i kosmetyków. Tych produktów powiedziałabym, że nabywam z rozsądkiem. Znacznie bardziej wolę spędzać czas w księgarniach czy salonach prasowych albo sklepach z asortymentem kuchennym – tych tradycyjnych i internetowych. Jeśli księgarnie, to oczywiście publikacje kulinarne, ale także literatura fantastyczna bądź obyczajowa ze wskazaniem na biografie. Natomiast w tych drugich oglądam, nazywane przeze mnie, kuchenne gadżety. Stąd też w moim posiadaniu jest shaker  Jamiego O., łyżeczka do robienia owocowych kuleczek, kolorowa szklarnia do przechowywania warzyw i owoców. Znalazłoby się wiele jeszcze innych przedmiotów, których nie będę tu wymieniać. Wynikiem ostatniego szaleństwa zakupowego było nabycie maszyny do lodów, pojemnika do próżniowego przechowywania produktów, suszarki do sałaty oraz igły do mięsa z kolorowymi silikonowymi zakończeniami. Przypominają lizaki, a kolory kojarzą mi się z dobrym humorem. No i po prostu ładnie wyglądają. Oczywiście od razu znalazłam sposób ich wykorzystania w bardzo kolorowym daniu.

Mini szaszłyki drobiowe

1 pojedyncza pierś kurczaka

pół żółtej papryki

1,5 cebuli czerwonej

2 ząbki czosnku

Marynata:

2 łyżki keczupu

1 płaska łyżka musztardy francuskiej

2 łyżki sosu sojowego

3 łyżki oliwy z oliwek

czarny pieprz świeżo mielony

pół łyżeczki papryki wędzonej

Łączymy wszystkie składniki marynaty i wkładamy do niej całą pierś kurczaka, przykrywamy folią spożywczą i zostawiamy na noc w lodówce.

Następnego dnia kroimy mięso na kawałki. Paprykę kroimy na duże kostki, cebulę i czosnek na plasterki. Przekładamy na igłach mięso naprzemiennie z pokrojonymi warzywami. Szaszłyki pieczemy na grillu około 10 minut, często obracając mięso.

Uważamy, aby zanadto nie przypiec mięsa, bo papryka z marynaty skarmelizuje się i przybierze gorzki smak.

Szparagi i już…

Nie jest tajemnicą, że uwielbiam szparagi i z utęsknieniem czekam, kiedy zacznie się sezon. Nie zrażają mnie ceny w jego początkowej fazie, bo chcę wykorzystać go maksymalnie. Najłatwiej zrobić z  nich zupę, o której kiedyś już pisałam. Można również po prostu ugotować je i podać polane masłem  z bułką tartą. Te dwie wersje są chyba najbardziej  znane i klasyczne. Jednak ile można jeść to samo? Zdąży się nam znudzić, choćby wziąć pod uwagę krótki czas trwania sezonu szparagowego. Stąd też pomyślałam o zrobieniu sałatki z białymi szparagami w nieco włoskiej wersji.

Warzywo to jest delikatne w smaku i można go trochę podkręcić kaparami oraz dodatkiem w postaci pesto rosso. Nie zdecyduję się raczej na grillowanie, bo i po co skoro minimalna obróbka cieplna szparagom wystarczy. A efekt blanszowania bardzo mi przypadł do gustu. Szparagi zachowały swój smak, ale co najważniejsze były chrupiące i sprężyste.

Sezonowa sałatka ze szparagami

pęczek białych szparagów

0,5 papryki żółtej

1 papryka pomarańczowa

2 pomidory

0,5 czerwonej cebuli

garść czarnych oliwek

1 łyżka kaparów (świetnie zastępują sól)

2 czubate łyżeczki pesto Rosso

¼ szkl. oliwy z oliwek

sok z połowy limonki

kolorowy pieprz

tarty parmezan do posypania – ilość według upodobań

Szparagi blanszujemy, aby pozostały chrupiące i sprężyste, a następnie kroimy je na kawałki. Papryki  i pomidory kroimy w kostkę. Cebulę siekamy w kosteczkę. Oliwki kroimy na plasterki. Z pesto, oliwy, soku z limonki robimy sos, miksując wszystkie składniki. Szparagi, pomidory, papryki, cebulę, oliwki i kapary wrzucamy do miski i mieszamy, posypujemy świeżo mielonym pieprzem.

Polewamy sosem i posypujemy tartym parmezanem.